Okuduğum en “neşesiz” Roald Dahl kitabıydı sanırım – ama bu beğenmediğim anlamına gelmiyor. Kendisinin hayatında çok belirleyici olduğunu bildiğimiz savaş pilotluğu döneminden hatıralarından ilhamla yazdığı 9 öykü. Dahl’ın her zamanki muzipliği, alaycılığı ve naifliği yok, çünkü arkada savaş tüm acımasızlığıyla sürüyor. Ama her şeye rağmen Dahl yine Dahl, öyküler biraz iç burkucu, biraz acıklı ama yine çok akılda kalıcı ve kendisi bu koşullarda bile gülümsetebilmeyi ve absürtlüğün hep yanıbaşımızda oluşunu hatırlatmayı beceriyor. 10 yaşımda Matilda’yı okuduğumdan beri kendisine sevgim bir gram azalmadı.
