Demek buraya kadarmış sevgili Julian Barnes? Ne diyebilirim ki, sana her şey için müteşekkirim. Yazdığın her şeyi okumuş ve hatta seninle bir röportaj yapmak gibi bir mucizeyle bile onurlandırılmış biri olarak, bunun senden okuyacağım son şey olduğunu bilmek kalbimi epeyce parçaladı. Ama kim bilir, belki ölümünden sonra yayımlanmak üzere bir şeyler saklamışsındır bir yerlere, tam senden beklenecek türde bir şaka olurdu bu. Umarım yapmışsındır!
Ayrılışlar, Julian Barnes’ın veda romanı. Tam bir veda romanı sahiden, Barnes’ın edebiyatının en temel unsurlarının her birini biraz biraz barındıran bir kapsül roman adeta. Yine bir aşk üçgenimsi öykümüz var, yine eski dostlar arasında geçiyor hikaye. Yazar yine ara ara anlatıdan sapıp denemevari pasajlar bırakıyor okura, yine ölüme dair çokça akıl yürütüyor, yine geçmişle ve hafıza meselesiyle uğraşıyor ve tabii yine çok komik. Bir tutam ondan, bir tutam bundan, buyrunuz size mis gibi bir Julian Barnes romanı. Kendisiyle yaptığım söyleşide onun karakterlerine “şefkatli bir acımasızlıkla yaklaştığını” söylemiştim, o da bu ifadeyi çok sevmişti, burada da yine onu bolca görmek mümkün.
Ayrılışlar’ın, Barnes’ın en iyi işlerinden biri olmadığı şüphesiz ama böyle aşkla bağlı olduğum bir yazar “son romanım” diye önüme bir metin koyarsa ben de onu objektif değerlendiremem zaten, kimse kusura bakmasın. Bir de üstelik kendisi çok Proustçu olmamasına rağmen bu metinde bolca Proust üzerinden ilerlemiş olmasıyla kalbimi ayrıca çaldı.
Ben Barnes’ın her kitabında yeni bir şey denemesini ve türler arasında böyle rahatça salınabilmesini çok seviyorum. Burada da yıllar sonra tekrar birleşen üniversite aşıkları Stephen ile Jean’in hikayesini anlatırken bambaşka yollara sapmış yine ve ortaya bence çok, çok lezzetli bir şey çıkmış.
Şu cümleyle bitireyim: “Ve hayat, dinlerin vaatlerine karşın, mutlu sonu olan bir trajedi değil; daha çok, trajik sonu olan bir fars, yahut en iyi olasılıkla, sonu hüzünlü hafif bir komedi.”
Elveda o zaman, Mr. Barnes. Yazdığınız her kelime için şükranlarımı kabul edin lütfen. İyi ki yazdınız!
