Yine süper depresif bir Genazino kitabı daha biter – gerçi ben kendisinin baş karakterlerindeki orta yaş erkeği depresyonuna bulanmış mizahı seviyorum. Bu arada senelerdir kışı yaza tercih edişimin izahını da sanki bu kitapta buldum: “Yaz mevsiminin zor katlanılır tarafı, şehri dönüştüren bir şeyin olmamasıydı. Kışın tek bir kar yağışı yetiyor, şehir başka bir şey oluyordu.”
