Bitti. Sevdim ama beklentim daha yüksekti. Yalnız kalmış / yalnız bırakılmış bir kadının güncesi tadında bir roman olarak benzer şekilde sınıflayabileceğimiz Animal Triste (Monika Maron) bundan çok daha iyiydi bence. Yine de, yazarın Mathea’nın büyük sıradanlığını ve çaresizliğini iyi aktardığı kesin. Kişisel bir not: 12 yaşımdayken babam bana kadının ve erkeğin hayatını temsil eden 2 küme çizmiş, kesişimleri ve birleşimleri üzerinden bana ilişkilere dair hiç unutamadığım bir tavsiye vermişti. (Belki fazla ciddiye aldım onu ve fazla bağımsız oldum, ondan emin değilim.) Neyse, bu kitaptaki ayrılık kısmında Epsilon’un tam olarak aynı analojiyi kullanması pek acayipti. Biraz duygulandım.
Sonuç olarak, kusurları olsa da sakin, içe bakmayı bilen bir metin bu. Büyük bir çarpışma beklemeden okursanız daha çok tadı çıkar; iddiası biraz iddiasızlığında gizli gibi.
