Elimden bırakamadım, bitiverdi. Benim bu Fuentes aşkım ne olacak hiç bilmiyorum, durulacağına alevleniyor yıllar geçtikçe. Fuentes her zamanki destansı diliyle şiddeti, tutkusu, lezzeti çok yerinde bir şey yazıp kucağımıza bırakmış. Zamanla ve mekanla oynayan bir aşk hikayesi ama aşk hikayesi demek yetersiz kalır, insanlığın bitmek bilmeyen oyunlarının, çözümsüzlüklerinin, oynaşlarının da hikayesi. Bunu yine “tarif etmesi güç nefis kitaplar” kategorisine koyuyorum. Bininci kez tekrarlayayım: Fuentes seni çok seviyorum. “Görüyorsun ki hatırlamak her zaman iyi değil, bellek çok kötü olabilir; içinde yaşadığımız unutuşa şükretmeli ve onu özlemeliyiz çünkü bu unutuş sayesinde biz bir aradayız, ayrıca ‑bunu ben söylüyorum sana‑ yeniden karşılaşan bir kadının ve erkeğin anıları eşit değildir, birinin anımsadığını öteki unutmuş olabilir ya da tam tersi; bazen de unutulur çünkü anımsamak acı verir, olmuş olanın hiçbir zaman olmadığına inanmak gerekir, en önemli anı unutulur çünkü bu aynı zamanda en ıstıraplı anı olabilir. Bana, benim unuttuğumun ne olduğunu söyle.”
