Tek solukta okunan bir hikaye bu. Masal gibi ama değil, roman gibi ama değil. Şiir gibi bir aşk hikayesi; nasıl güzel, nasıl sihirli. Baricco neredeyse yüz sayfada içe işleyen bir dünya kuruyor. Az konuşuyor, tam yerinde susuyor. Her bölüm kısa, ritmi sakin; bazı cümleleri ufak kaydırmalarla yineleyip duruyor ve ben bu sesi çok seviyorum. Konu basit: Fransa’daki küçük bir kasabadan Hervé Joncour ipek böceği yumurtası almak için defalarca Japonya’ya gidiyor; orada bir bakışa tutuluyor.
Baricco’nun dili sade ve berrak. Şu cümlenin güzelliği mesela: “Öyle olmasının bir nedeni vardı ama neydi anımsamıyorum şimdi. Nedenler hiçbir zaman hatırlanmaz.” Yolculukların tekrarı, mevsimler, kasabanın dinginliği, Japonya’nın dingin tekinsizliği… Hepsini hissettirmeyi başarıyor yazar.
Arada açıp bazı cümlelere yeniden bakmak isteyeceğim muhtemelen. İncecik ama etkisi büyük, şiirli bir novella bu. Çok sevdim.
