Öyle özlemişim ki Llosa’nın alaycılığını, absürtlüğünü, yaratıcılığını. Çok iyi geldi bana bu kitap. Llosa, okurken kurabildiği hayalleri ve bu kurduklarını kelimelere döküş biçimini çok kıskandığım yazarlardan biri. Latin Amerika edebiyatının altın kuşağı denilen çağdaşlarında da, kendisinde de çok sevdiğim şeylerin başında gelen şeylerin hepsi var bu kitapta: acayip acayip olayları 3‑4 basit cümleyle geçiştirebilmeleri, kıyametlerin anlatılışındaki tasasızlık, her kelimeye sinen müstehzi ton, melodramdan uzak dururken duygusuz olmamanın da bir yolunu bulma becerisi. Bu romanın biçimi biraz garip; tek sayılı bölümlerde romanı rakip ediyoruz, çift sayılarda romanın kahramanlarından birinin yazdığı ve adamın delirmesiyle gittikçe manyaklaşan son derece komik grotesk hikayeleri (aslında radyo dizileri) okuyoruz. Velhasıl çok sevdim, Llosa okumak isteyenler için güzel bir başlangıç olabilir, zira Yeşil Ev’le filan başlamaya kalkıp aklınızı kaçırmayın sonra, ben buradan uyarıyorum.
