Kadın Yok Savaşın Yüzünde

Yine bir Aleksiyeviç kitabında böğrümü bıraktım. Söyleyecek çok şey var ve bir yandan da hiçbir şey yok. Aleksiyeviç’in herhangi bir kitabını ağlamadan bitirmek mümkün değil sanırım; kabullendim. Ve fakat iyi ki yazıyor – çünkü “hatırlamak korkunç ama hatırlamamak çok daha korkunç.” Belki de sözü bu kitabın (ve savaşın) kadın kahramanlarına bırakmak en doğrusu olur: “Savaştan sonra uzun zaman gökyüzünden korktum, başımı kaldırıp göğe bakamadım. Sürülmüş toprak görünce korktum. Oysa ekin kargaları telaşsız geziyordu artık üzerinde. Kuşlar savaşı çabuk unuttular.”