Bu kitap kafamı karıştırdı. Arka kapakta “Rengârenk bir empresyonist tabloyu andıran…” diyor; evet, tam da öyle gerçekten. Küçücük bir kitap ama sahne sahne gözümün önüne yapışıyor insanın: tuz kokusu, güneşin dalga üstünde kırılması, uzaktan gelen bir kahkaha, evin içinde dolaşan ayak sesleri. Minicik kitap bir sürü imge ile ayrılmayı başarıyor insanın zihninden. Ama öykü kısmı eksik geldi bana. Keza karakterler de fazla silik geçmiş. Ama yine de aklımda bıraktığı sıcak, güneşli, hafif esintili yaz günü tablosu bana iyi geldi diyebilirim. Mansfield’dan birkaç bir şey daha okuma konusunda merakımı da körükledi.
