Tekinsizlik – ama ne tekinsizlik. 100 sayfanın 100’ünü de tüylerim diken diken okudum, ne kadar güçlü bir metinmiş bu ya. Gündüz ve etrafımda insanlar varken değil gece tek başıma okusam muhtemelen devam edemezdim, öyle içine çekti, öyle dehşetli. David, Nina, Amanda ve Carla gözlerimde canlandı; vücutlarındaki yorgunluğu, gözlerindeki boşluğu hissettim. Yazarın paranormal gibi gözüken acayiplikleri ekolojik bir krize işaret etmek için kullanmış olması da çok ilginçti. Bu arada kitabı bana öneren arkadaşımla kitap bitince yaptığımız sohbetten öğrendim ki, Samanta Schweblin’in eğitimi sinema üzerineymiş, “bir metin nasıl bu kadar sinematografik olabilir, nasıl içine bunca çekebilir” sorumun cevabını da almış oldum böylece. Ezcümle bunu okuyunuz mutlaka. Kendisi basbayağı bir deneyim.
