Le Guin, Vergilius’un ünlü destanı Aeneas’ı, “kahramanın” gözünden değil, asıl eserde belirgin bir rolü ve sesi olmayan karısı Lavinia’nın ağzından yeniden yazmaya soyunuyor bu kitapta. Sırf bu tercih bile başlı başına bize ne çok şey söylüyor aslında: erkeklerin yazdığı ve erkekleri anlatan tarihi yeniden yazmak zorunda olduğumuzu hatırlatıyor Le Guin.
Lavinia bir anti-kahramanlık destanı. Vergilius’un eserinde “önemsiz” ve muhtemelen “ihtişamsız” bulup aktarmadığı gündelik olayları, duyguları, yani aslında gerçeğin diğer yüzünü anlatıyor yazar. Le Guin, kitabı yazmaktaki amacının Vergilus’u “yermek” olmadığını, onu dünyanın en büyük şairlerinden biri olarak gördüğünü söylüyor ve kitabı da kendisine “bir minnet borcu” olarak yazdığını ifade ediyor. Nitekim Vergilius kendi yazdığı destanın alternatif bir dünyadaki bu karşılığının da kahramanı oluyor bir noktada. Kahramanımız Lavinia, kendisine ses vermeyen şair ile tanışıyor, yeraltı ülkesi Hades’ten gelen bir ölü suretinde karşısına dikilen şairle konuşuyor. Vergilius, Lavinia’yı tanıdıkça onu eserinde sadece Aeneas’la evlenen bir figüran olarak anlatmış olmaktan pişmanlık duyuyor. Şairle kendi destanını tartışan kahramanımızın eleştirileri karşısında Vergilius, “bazı bölümleri değiştirebilirim” diyor – Lavinia “sizi engelleyen ne?” diye sorduğunda ise “Tanrılar, kaderim, dostlarım, Augustus” yanıtını alıyor. Yazar böylece bize tarihin kimler tarafından, hangi etkilerle, neyi mümkün kılmak için, nasıl bir araçsallıkla yazıldığını fısıldıyor.
Şu çok sevdiğim cümleyle bitireyim: “Biz kadınlar hayatımızı, varlığımızı değiştirebiliriz; istesek de istemesek de değiştiriliriz. Ay değiştiği halde nasıl tekse, biz de bakire, eş, anne, büyükanneyizdir. Erkekler ise bütün o tez canlılıklarına rağmen neyse odurlar, bu yüzden katılığı bir erdem haline getirirler.”
