Mantissa’yı okuduğumdan beri kafamda şu soru var: “Büyücü’yü yazan bunu nasıl yazmış olabilir?” Bir yazar ve esin perisi arasındaki ilişkiyi anlatan kitap; sanrılar, rüyalar, geçişler, semboller ve metaforlarla dolu. Alışılmışın dışında tekniği nedeniyle “postmodern roman” kategorisinde değerlendiriliyor. “Ya ben hiç sevmedim” diyene de “e tabii postmodern roman okumak kolay değil” deniyor, hafif bir “sen anlamazsın” iması eşliğinde.
Yok vallahi, postmodern roman okurum da, severim de. Her şeyin iyisi ve kötüsü var hayatta. Postmodern romanın çok iyi örnekleri mevcut; ilk aklıma gelenler elbette yanda sözü geçen Kaputt, Cortazar’ın Seksek’i, Georges Perec’in Kayboluş’u veya Carlos Fuentes’in Terra Nostra’sı oluyor. Mantissa teknik olarak postmodern romanın araçlarını (metinlerarasılık, zamanda atlamalar, ironi, kaotik anlatılar vb.) kullanmakla beraber, sanki beyin dalgalarını yazıya döken bir cihaz tarafından yazılmış bir metin gibi – karmaşık fikir ve olayların oldukça yavan ve çokça zorlama bir biçimde (içerdiği yüksek dozda erotizm de bu zorlamalık hissine katkıda bulunuyor) bir araya getirilmesinden ibaret bir eser.
Siz yine de John Fowles okuyun ama bunu okumayın. Büyücü okuyun mesela, Büyücü size Fowles’un nasıl bir büyücü olduğunu anlatabilir.
