Son yılların çok konuşulan kitabı Nickel Çocukları’nı hiç sevemedim maalesef. Kitap gerçek bir hikâyeden yola çıkılarak yazılmış. Yazar kitabını, Florida’da bir yatılı okuldaki siyah çocukların seneler boyunca öğretmenleri ve okul görevlileri tarafından ağır işkencelere maruz kaldıklarının, hatta kiminin hayatını kaybedip okulun bahçesindeki toplu mezara gömüldüklerinin ortaya çıkması üzerine kaleme almış.
Konu hassas, zor, vahşi. Bu tür kitaplar ele aldıkları konunun acımasızlığıyla üzerlerine bir zırh kuşanıyorlar. Yazar cesaretinden ötürü kutsanıyor, alkışlanıyor, kitaba büyük bir toplumsal misyon atfediliyor, eser bir büyük eleştirilemezlik pelerinine bürünmüş olarak çıkıyor karşımıza.
Edebiyata gerçekten değer veren, yaşamak için kelimelerin büyüsüne ihtiyaç duyan bir okur olarak bunu kabul etmiyorum. Romanın bu tür bir misyonu olması gerektiğini ya da kendine böyle bir misyon biçen romanların karşısında saygıyla susmak zorunda olduğumuz savını da reddediyorum.
Nickel Çocukları bana sorarsanız oldukça vasat bir kitap. Çarpıcı konusu onu kesinlikle iyi bir edebiyat eseri yapmıyor. Karakterler derinliksiz, kelimeler yavan, yazar zaman zaman “acı pornografisine” varan bir üslupla aktarıyor olanları.
Bu kitap bir kurgu değil gerçek bir olayı anlatan bir gazete yazısı olsaydı büyük saygı duyardım. Ancak konu edebiyat olunca kendisine “yazar” diyen kişinin bunun ötesinde bir şeyler ortaya koymasını bekliyorum. Okuru olayın dehşetini detaylıca anlatarak sarsmanın ve bu yolla ona iyi bir eser okuduğunu zannettirmenin ötesinde bir şeyler yani.
