Ishiguro’nun en popüler eserlerinden biri değil bu, biliyorum, ama ben sevdim. “Noktürn” kelimesinin bana nedense hep çağrıştırdığı hüznü içinde barındıran 5 küçük öykü var içinde. Romanlarının aksine daha yalın, daha iddiasız öyküler, üstelik eserlerinde alışık olmadığımız absürt anlar da serpiştirmiş bu kez, ki çok sevdim bunları. Ama Ishiguro’yla derdim bâki: kendisinin kelimeleri okurken güzel, ama sanki geçici. Zihnimde ve kalbimde yer edemiyorlar bir türlü. Yine de inatla okumaya devam ediyorum. Bu da benim tuhaflığım olsun.
4/5
48 sf.
2017 Nobel Edebiyat Ödülü