Uf, ne demeli bilmiyorum. “Ova Alev Alev”de 15 öykü okudum, hepsi birbirinden lezzetliydi. Juan Rulfo gerçekten çok başka türlü bir yazar. Minicik, kısacık öykülerde bunca az kelimeyle böyle bir duygu bırakmak her yazarın harcı değil. Tüm öyküler tastamam, öykü okurken sıklıkla hissettiğim gibi yarım kalmış hissi vermiyorlar. Okuyacak başka Rulfo’m kalmadığı için biraz üzgünüm.
“‘Bu ne böyle?’ diye sordu bana. ‘Neyi soruyorsun?’ dedim. ‘Şunu, şu gürültüyü.’ ‘O sessizlik. Uyu şimdi.'”
Ah! ❤️
