Bu kitap beni aldı usulca 20’lerin Paris’ine bıraktı, çok iyi geldi. Sokaklarda dolaştı, Seine’in kıyısında durup nefes aldım resmen. Kafeden kafeye geçişi, küçük masalarda kahveyle, şarapla yazma hâlini öyle yalın anlatıyor ki Hemingway, yanında oturuyorum gibi hissettim. Sabah erken kalkıp defterini açışı, az parayla idare edişi, açlığı bile bir tür malzemeye çevirmesi… O disiplin, o inat, o sakinlik. Paris ışıl ışıl parlıyor.
Şehir kadar insanları da canlı. Shakespeare and Company’de Sylvia Beach’in güleryüzü, Gertrude Stein’ın odasında konuşmalar, Ezra Pound’un koşturmacası… Eşi Hadley’le olan kısımlarda içim ısınıyor; o ev hâli, küçük mutlulukları, sonu kötü bitecek sade sevgileri…
Gelelim Scott ve Zelda Fitzgerald cephesine. Yahu siz çekilecek çile değilmişsiniz. Scott’ın kırılganlığı, içkisi; Zelda’nın kaprisi, kıskançlığı… Hakikaten yoruldum.
Şu çok sevdiğim cümleyle bitireyim: “İyi veya kötü her şey sona erdiğinde arkasında boşluk bırakır. O şey kötüyse boşluğu kendiliğinden kapanır ama iyiyse boşluğunu doldurmak için ondan daha esaslı bir şey bulmak gerekir.”
