Tuğçe “okurken Eylül’ün bu kitap için ‘benim haz duyduğum edebiyat bu değil’ diyeceği anı hayal ettim” diye paylaşmıştı bu kitabı, haksız değil. Fakat beklediğimden çok daha fazla sevdim. Öncelikle müthiş atmosferik bir kitap, İskandinav & Doğu Avrupa edebiyatçıları bu işi çok iyi kotarıyor gerçekten; tekinsiz coğrafyalarına bizi davet etmeyi ve okuru o dünyanın içine sokma işini yani. Evet ben romanda sürükleyiciliğin dışında biraz daha başka bir tür lezzet arıyorum, daha sihirli kelimeler filan, bu kitap o anlamda en sevdiğim eserlere yakın değil ama bende bir iz bıraktı mı, bıraktı açıkçası. Öldürmek işini biraz meşrulaştırıyor mu sorusu da sorulması gereken bir soru, lakin ahlaki bir yerden eleştirmeyi doğru bulmuyorum sanat eserlerini, dolayısıyla burayı geçiyorum. İnsan soyuna dair sıkı bir eleştiri ve yeryüzündeki gerçek adaleti hayvanların kurduğunu bize oldukça keskin biçimde hatırlatıyor. Ezcümle: kolay, akıcı, lezzeti fena olmayan bir okuma. Öneririm.
