Skip to content

Kitap Kulübü
Seminerler

Kitap Kulübü
Seminerler

Sepetim

Kitap Kulübü
Seminerler
Kitaplarım
Yazarlar
Ülkeler
Çevirmenler
Yayınevleri
Neler Yapıyorum?
Sık Sorulan Sorular

Kitap Kulübü
Seminerler
Kitaplarım
Yazarlar
Ülkeler
Çevirmenler
Yayınevleri
Neler Yapıyorum?
Sık Sorulan Sorular

Kitaplarım
Yazarlar
Ülkeler
Çevirmenler
Yayınevleri
İşlerim
SSS

Kitaplarım
Yazarlar
Ülkeler
Çevirmenler
Yayınevleri
İşlerim
SSS

Mısır (1)

Tüm YazarlarNecib Mahfuz

9789750763229_front_cover (1)

Mumyanın Uyanışı

Necib Mahfuz

 3/5

72 sf.

1988 Nobel Edebiyat Ödülü

Beni Instagram'da Takip Edin

Beni Instagram'da takip ederek okuduğum kitapları güncel olarak izleyebilirsiniz. @eylulgormus

Nicedir şöyle sürükleyici bir polisiye okumamıştım, Tokyo Ekspresi iyi geldi. Seicho Matsumoto, 1909 doğumlu bir Japon yazarmış ve bir dönem Japonya’nın en ünlü polisiye edebiyatçılarından biriymiş. Tokyo Ekspresi de yanılmıyorsam dilimize çevrilen ilk kitabı.

Issız bir sahil kıyısında bir kadınla bir adamın cesetleri bulunuyor. Japon kültüründe “aşıklar intiharı” diye bir gelenek varmış: iki aşığın toplumsal baskılar, imkansızlıklar veya onur nedeniyle birlikte hayatına son vermesi yani. Cesetler sarmaş dolaş bulununca bunun klasik bir aşıklar intiharı olduğu düşünülüyor ancak iki polis memurunun birkaç detaya takılıp bunun bir intihar olduğuna ikna olmaması nedeniyle mesele genişliyor.

Bu klasik bir “katil kim” polisiyesi değil, öncelikle onu söyleyeyim. Yazar en başından itibaren bize kimden şüphelenmemiz gerektiğini söylüyor ama ötesini de söylemiyor. Biz de polis memurlarıyla beraber bu ipucunun / içgüdümüzün peşinden giderek ölüm anından bambaşka bir yerdeymiş gibi gözüken mevzubahis şüpheliyi bu hikayeye bağlamaya çalışıyoruz. Yani mesele “kim”den çok, “nasıl”, aslında.

Matsumoto, neredeyse matematiksel diyebileceğim şekilde anlatıyor hikayesini. Tren tarifeleri kitabın başrolünde, ki zaten meselenin çözülmesini de aslında onlar sağlıyor. Şüphelimiz kendisini tarifelerdeki boşlukları kovalayarak gizliyor, polisler de yine aynı yöntemle olayın gizemini çözüyor. Özellikle ikinci yarısından sonra bolca sayıya maruz kalıyorsunuz ama kitap buna rağmen sürükleyiciliğini yitirmiyor.

Ve her ne kadar soru “kim”den çok “nasıl” olsa da, kitabın sonunda bir polisiyeye yakışır bir sürpriz unsuru olduğunu da söyleyeyim, bir noktada olayı çözdüğünüzü düşünseniz de okumaya devam ediniz, beklemediğiniz bir şeylerle karşılaşacaksınız zira.

Ezcümle; iyi kurgulanmış, sürükleyici bir metin Tokyo Ekspresi, ben severek okudum.

*Yayınevi göründüğü için #reklam

Okudukça Dünya’nın dördüncü bölümünde P

Okudukça Dünya’nın dördüncü bölümünde Prag’a uzanıyoruz ve elbette, elbette Kafka’nın peşine düşüyoruz. İçinde yaşadığı dar çemberden uçsuz bucaksız bir edebiyat doğurmayı başaran bu müstesna adamın ayak izlerini ve kelimelerini takip ettiğimiz “Kafka’nın Prag’ı” bölümü, yarın @tod_tr’de ve 22.15’te ilk gösterimiyle @beiniztv’de. 🤍

🫂 @pinarr_klncc @bariskillinc

#reklam diyelim

Ne büyük roman. Ne kadar büyük! Burhan Sönmez

Ne büyük roman. Ne kadar büyük! Burhan Sönmez çağdaşımız olduğu için ne denli şanslı olduğumuzu bir kez daha anladım Taş ve Gölge’yi okurken.

Bir mezartaşı ustası olan Avdo’nun öyküsünü okuyoruz, onun öyküsüyle beraber Sönmez’in hep yaptığı gibi memleketin de öyküsünü okuyoruz elbette. Zaman da, mekan da sürekli değişiyor, 1939’dan 2002’ye dek türlü farklı zamanlarda ve mekanlarda, ileri geri atlayarak anlatıyor yazar öyküsünü ve anlattığı tüm karakterlerin kader çizgilerini birleştiriyor, ilmek ilmek örüyor. Haymana’dan İstanbul’a, Şam’dan Dersim’e, Kahire’den Roma’ya uzanıyoruz.

Hüzünlü, kırık ve kırgın Avdo Usta başlı başına unutulmaz bir karakter. Babamın sık sık referans verdiğim tabiriyle “ilim sahibi olmadan irfan sahibi olan” o insanlardan biri. Hayatını taşlara ruh üfleyerek geçiriyor, işi ölümle olsa da, içinde ölen aşkını taşıyor olsa da, kendine bir pınar inşa edecek kadar da hayata meftun biri aslında. O kadar iyi yazılmış bir karakter ki, insanın bir sarılıp avutası, bir kucağına başını koyup şefkatinden sebeplenesi geliyor. Gözümün önünde yüzündeki çizgiler, ellerindeki yaralar, saçlarındaki kırlarla, hiç sahip olmadığım bir dede figürü gibi gelirdi resmen.

Avdo’nun yolu dünyanın gadrine uğramış pek çok insanla kesişiyor, o karşılaşmalar hikayeyi büyütüyor, dallandırıyor. Bu kitabın konusu, hikayesi, derdi bana çok dokunsa da, Burhan Sönmez’in dili o kadar kudretli ki, zaman zaman anlatma biçimi anlattığı şeyin bile önüne geçti benim için. Yine olağanüstü duru, şiirli, anlattığı bunca acıya dair çok şefkatli bir roman karşımızdaki.

Aşka, kimliğe, ait olmaya, sevmenin binbir biçimine, toprağa, dile, günaha, suça, hayallere dair çok katmanlı, insanın ta içine işleyen, çok zarif bir roman. Çouğunluğun Burhan Sönmez favorisi İstanbul İstanbul biliyorum, ama ben Taş ve Gölge’yi ondan da çok sevdim.

Şu cümleyle bitireyim:
“Gavsono, mülteci demek. Kendi toprağından kopan, başka toprağa savrulan kişiye denir. Rüzgârın önündeki yaprak gibi. Toprağını yitirmek belleğini yitirmektir.”

*Yayınevi göründüğü için #reklam

Yoluma çıkan biri. ♥️

Yoluma çıkan biri. ♥️

Salinger’ın Dokuz Öykü’sünün ardından Fr

Salinger’ın Dokuz Öykü’sünün ardından Franny ve Zooey’e geldim. Dokuz Öykü’nün ilk öyküsü olan Muzbalığı için Mükemmel Bir Gün’ün kahramanlarından Seymour Glass, bu kitapta da karşımıza çıkıyor, hatta kitabın odağında Glass ailesi var. Birini önce veya sonra okumanız gerekmiyor, sadece aradaki bağlantıyı kaçırmayın isterim, ondan belirtiyorum

Birbiriyle bağlantılı iki uzun öyküden oluşuyor diyebiliriz Franny ve Zooey için. Franny ve Zooey, Glass ailesinin çocuklarından ikisi. Birbirlerine yakın yaşlardalar ve her ikisi de bir tür gençlik buhranı yaşıyor, ki malum, Salinger’ın üzerine yazmayı en sevdiği dönemler bunlar. Bir anlam, bir sebep arıyor iki karakterimiz de, Franny bunu biraz ruhani yerlere giderek bulmuş, Zooey ise daha rasyonel ve pragmatik yerlerden tutunmaya çalışıyor hayata.

Ama nihayetinde her ikisi de kalıplara sığamayan, sığamadıkça iyice savrulan iki karakter. O ergenlik buhranını şüphesiz çok iyi yazıyor Salinger ama gerek Dokuz Öykü’de, gerekse Franny ve Zooey’de, Çavdar Tarlasında Çocuklar’da bulduğumun ötesinde bir şey bulamamanın hüznünü yaşıyorum. Çok benzer izlekler, benzer konuşan karakterler, benzer dertler. Hatta bu kitap onun bir parça zayıf bir kopyası gibi bile diyebilirim maalesef. Kendini okutuyor elbette, diyaloglar yine çok güçlü ve akıcı ama işte... İşte.

Metnin bir parça fazla Amerikalı olması da beni mesafelendirdi sanırım. Gerek ifadelerin, gerekse referansların bir kısmı bize epey uzak ve içine girmemi zorlaştırdı.

Neyse, sonuçta Çavdar Tarlasında Çocuklar gibi bir şaheser yazdığı için Salinger’dan razıyız ama bu iki kitabı bana tam geçmedi. Her ikisini de seveni çok biliyorum ama ben onlardan olamadım, maalesef. Yine de bir vadede Yükseltin Tavan Kirişini Ustalar ve Seymour’ı da okuyup Glass ailesiyle serüvenimi tamamlarım zannediyorum. Ama şimdi değil, kâfi geldi şu an.

*Yayınevi göründüğü için #reklam

Geçtiğimiz kış “Çıplak ve Yalnız” ile “Zarar Vereceksin”i arka arkaya okudum ve nurtopu gibi bir temel ihtiyacım var artık: Belirli aralıklarla bir miktar Hamdi Koç dozu almak. Hayırlı uğurlu olsun. Gerekeni yapıyoruz mecburen.

İhtiyacım kapsamında bu kez Çiçeklerin Tanrısı’na uğradım. Yani of - yine çok nefis. Hamdi Koç’un okuru koşturma ve kovalama biçimini de, her biri birbirinden geveze (ve hiç susmamalarını istediğim!) anlatıcılarını da çok seviyorum, okumuyorum da içiyorum resmen kitaplarını.

Çiçeklerin Tanrısı, genç bir adamla yaşlı bir kadının aşkını anlatıyor. Adam şiir yazmayan bir şair, kadınsa aslında istediği hayatı yaşayamamış ve ölümcül hastalığı nedeniyle artık sona doğru ilerleyen biri. Basit bir hayat yaşayan karmaşık biri olan anlatıcımız, serasında bitkileriyle yaşıyor. Üniversite aşkı Lale’yi unutamamış, ama mesele Lale değil, olaylar çok karışacak.

Romantik ilişkilerin doğasına dair öyle çok soru bırakıyor ki okurun kucağına yazar. Tutku ve şefkatin iki zıt kutup değil aksine birbirinin içinde eriyen şeyler olduğunu, sevmenin sıklıkla sevilmekten bile daha iyileştirici olabileceğini, vermenin almaktan pekala daha çok haz verebileceğini, işe yaramaya ne denli ihtiyaç duyduğumuzu... Uzun uzun düşündürdü bana hepsini.

“Hayatımdan bir kadın doğurduğumu ve büyüttüğümü düşündüm” diye yazıyor Hamdi Koç bir yerde. Bana kitabın özü bu cümlede saklı gibi geliyor, çünkü mesela roman boyunca arabanın bagajında gezen silahı kafama dayayıp “anlat şu kitabı, tek kelime hakkın var!” deseler herhalde “doğurmak” diye bağırırdım can havliyle. Zira doğuranla doğurulanın sıklıkla içe içe geçtiği bir hikaye okuyoruz. Metnin odağındaki romantik ilişki kadar, Lale ve annesi arasındaki ilişki de yer etti bende. Hem fiziksel, hem ruhsal doğumlarla örülü bir öykü bu, ki zaten, insan insanı kalbinden doğurabilir, bence biliyoruz.

Neyse, evet, benden bu kadar. Hamdi Koç’un romanlarını anlatmak kolay iş değil, kendiniz okuyup lezzetine varın isterim. Bir sonraki dozumu aldığımda yine gelirim. 🫱🏻‍🫲🏼

*Yayınevi göründüğü için #reklam

© 2026 eylulgormus.com | Tüm hakları saklıdır. | Web tasarım: mare.design

Bu siteden dilediğiniz gibi faydalanabilirsiniz, ancak sitede yer alan incelemelerin kopyalanıp başka mecralarda paylaşılması kati suretle yasaktır. Okuduğum ancak burada listelenmeyen kitaplar da var; çok yıllar önce okuyup siteye eklemeyi atlamışımdır yahut paylaşmamayı seçmişimdir. Bu iki hususa saygı göstermenizi önemle rica ederim.

Satış Sözleşmesi | Kullanım Koşulları | İptal & İade Politikası | Gizlilik Politikası | Çerez Politikası | Hakkında & İletişim